تاريخ الحاد در اسلام (و دو دين ديگر غربي يا ابراهيمي، يعني يهوديت و مسيحيت)، در عين حال كه تاريخي است سرشار از ناداني، خودشيفتگي، بدسگالي، بيدادگري، و خشونت‌ورزي و خون‌ريزي متصديان خودگماشته‌ي دين و مذهب، كه قلب هر انسان حقيقت‌جو و خيرخواه را شرحه‌شرحه مي‌كند، جنبه‌هاي مثبت نيز، داشته است كه يكي از آن‌ها پيدايش افكار و آراي تازه در صحنه‌ي فرهنگي جهان اسلام و، بر اثر آن جرح و تعديل و حك و اصلاح پاره‌اي از نظرات سنتي، رايج و متعارف ديني و مذهبي كه همان متصديان رسمي دين ترويج‌شان مي‌كردند، است، و ديگري درس‌آموزي‌ها و عبرت‌اندوزي‌هايي است كه براي ژرف‌انديشان و تيزبينان امكان حصول‌شان هست.