«او يك زيرزميني تنهاست كه روزهاش را هپروتي سر كرده و مي‌خواهد رخت‌هاش را ببرد خشك‌شويي كه مي‌بيند غروب شده و دير است و ملافه‌ها خاكستري‌اند. خوش به حال خودم. چون ملافه‌ها نرم‌اند. ولي با اين اعترافات نمي‌توانم از دروني‌ترين‌هام رونمايي كنم. و حالا چي بنويسم؟ هنوز بايد دست بجنبانم و بسازمش و بسازمش - واسه هيچ و پوچ - واسه اشعار بودلري.»