«هسته مركزي اين مناظره، جدالي ميان سرشت پيشرفت و نتيجه‌گيري از روي بصيرت است. استيون پينكر و مت ريدلي، بر روند‌هاي مساعد پس از جنگ در زمينه‌هايي مثل آشتي‌جويي، بهداشت و رفاه تمركز مي كنند. آن‌ها بر اين باور هستند كه با توجه به نوآوري‌هاي سريع و گسترده در «چيزها»، «قوانين» و «ابزار»، اين‌ها دليل خوبي هستند كه باور كنيم مي‌توانند پايدار باشند. مالكوم گلدول ، معتقد است كسي نمي‌تواند اين پديده‌ها را به روشي‌ها و روندهاي ديگري دخالت داشته‌اند و حتي به وجود خواهد آمد. گلدول همچنين عميقا به هر كوششي در برنامه‌ريزي براي آيند، مشكوك است. آلن دوباتن، به‌صورت چشمگيري پيشرفت را مخالف حكمت و دانش تعريف مي كند. او اساسا درباره بشريت، ديدگاه تيره و تاري دارد و استدلال مي كند كه بدبيني در باب آينده، تضميني حياتي براي روبه رو شدن با پيشامد‌هاي قريب‌الوقوع است!»