و من شدم «ايران»! من بايد پاسخگوي همه نقاط قوت و ضعف ايران مي‌بودم. انگار من مسئول همه شرايط و وقايع بودم. چاره‌اي نبود و البته از اين ناچاري ناراضي هم نبودم. من ناخواسته واسطه انتقالي بخشي از اطلاعات شده بودم و اين فرصتي بود تا آن طور كه بايد و شايد وظيفه‌ام را انجام دهم. تصميم گرفته شده بود! من سفير ايران بودم و حافظ منافع كشورم و مردمش .