در دنيايي كه ميان تصاوير سرخط خبرهاي روزانه و فيلم‌هاي اكشن و وحشتناكش تفاوتي ديده نمي‌شود، دنيايي كه يكپارچگي‌اش فريبي بيش نيست و بيشتر آثار هنري معاصرش هجويه‌هايي كم‌مايه و زودگذرند، معمايي كه به جاي پاسخي قطعي دم به دم پيچيده‌تر مي‌شود، نماهاي بي‌چشم‌انداز و گاه ساكن و خالي، اعمالي با انگيزه‌‌اي مبهم و ديرياب و نتايجي شگفت‌آور و هولناك، نبايد چندان تازه و عذاب‌آور باشد، اما هست. پرسش‌هاي ميشاييل هانكه را پاسخي نيست مگر آگاهي و هشدار: اين است راز سينماي آزار.