نشانه‌شناسي حاصل درك ‌نويني از نسبت ميان زبان و واقعيت است و مي‌توان آن را بررسي، تحليل و تفسير كنش دلالت‌پردازي پديده‌هاي جهان انگاشت. در چند دهه اخير، با بسط حوزه فعاليت نشانه‌‌ها از متن‌هاي كلامي به غيركلامي (تصوير، موسيقي، فضا و حتي كنش‌هاي اجتماعي) و بازتعريف مفهوم «نشانه» در اصطلاح «گفتمان»، پهنه اين نظريه فراخ‌تر و بقاي آن ممكن‌تر شد. طيف جستارهاي اين مجموعه شاهدي كافي بر اين مدعاست. مجموعه مقالات حاضر، براي نخستين بار در ايران، داستان نشانه‌شناسي را در صد سال اخير به روايت مقالات كليدي نشانه‌شناسان تاثيرگذار به نمايش گذاشته است.