تئاتر و همزادش بيانگر بينشي عميق و فلسفي نسبت به زندگي و انسان است. آنتونن آرتو را نيچة دنياي تئاتر مي‌دانند. وي از تبار هنرمندان عصيانگر و شوريده‌اي است كه از فضاي مسموم و آلودة محيط و اجتماع خود در رنج بود و در طلب هواي تازه و هنري نو تا مرز جنون پيش رفت. آرتو در اين كتاب، تئاتري را كه تنها ماية تفريح و سرگرمي تماشاگر باشد محكوم مي‌كند و به جستجوي نمايش خالص و ناب مي‌رود كه از تمامي امكانات صحنه بهره گيرد و به كمك ابزار فرازباني به ناخودآگاه تماشاگر راه يابد، نيروهاي شگفت‌انگيز دروني‌اش را فراخواند، عصياني در وجودش برانگيزد تا سرانجام او را به نوعي رهيدگي و پالايش رهنمون گردد.