غمه‌هاي اختلاف آغاز شد، در دور نگارش قانون اساسي گسترش يافت و در زمان تدوين و تصويب متمم قانون اساسي به‌اوج رسيد. زيرا بسياري از سران نهضت قانون خواهي و مشروطه طلبي، به درستي نمي‌دانستند که نظام جايگزين براي استبداد مطلقه چيست و همين ابهام و بحران فکري بود که به محمدعلي شاه ‌اجازه داد تا سياست تشديد اختلاف در ميان رهبران نهضت را به اجرا گذاشته و منازع موجود ميان مشروطه و مشروعه را دامن زند. درست به خلاف سر درگمي و ابهامي ‌که در غايت شناسي نهضت ضداستبدادي عصر مظفري وجود داشت، کوتاه زماني پس از پيروزي نهضت، در حالي که منورالفکران، تجار، اصناف و ... نظام مشروط مستقر را به عنوان ثمره و نتيج مبارزخود پذيرفته بودند، برخي از علما در باب مشروعيت نظام مشروطه، موضعي مخالف اتخاذ کردند. دوگانگي و تفسير دو دسته ‌از علماي شرع در باب مشروعيت نظام مشروطه باعث شد تا هر يک از اين دو دسته، به تأليف آثاري عليه دست ديگر مبادرت کنند و به‌ اين ترتيب دو دسته رسال موافق و مخالف دربار مشروطيت پديد آمد. در مجموع حاضر، 48 رساله‌ از اين رسائل به چاپ رسيده‌ است. کتاب حاضر جلد دوم از اين مجموعه و حاوي رسائل مشروطه طلبان است.