در تكوين سبك يك نويسنده، علاوه بر انگاره‌ها و انگيزش‌هاي فردي و دروني، شمار زيادي از محرك‌هاي مرتبط با محيط اجتماعي و محيط جغرافيايي همواره اثرگذار بوده است. حتا عامليت انگيزش‌هاي دروني نيز در اغلب اوقات مي‌تواند به سادگي قائم به قدرت موثرهاي بيروني باشد، اگر استخوان‌بندي يك اثر ادبي ـ به خصوص از نوع روايتي آن ـ از 4 ستون سوژه‌گزيني، ساخت زباني، جهان‌نگري، و پرداخت هنري تشكيل شده باشد، عمده‌ترين مواد اوليه‌ اين شالوده، از طريق مجموعه‌اي از عوامل ديگر حاصل مي‌شود كه همگي به خاستگاه اقليمي نويسنده مربوط مي‌شوند، يعني عواملي چون: محيط اجتماعي، سياسي، فرهنگي، اقتصادي، تاريخي، و محيط طبيعي.