گره از روسري خود وا كرد، ريخت بر روي شانه مويش را. رنگ سرخي به گونه‌هايش زد، تازه‌تر كرد رنگ و رويش را. با تمام وجود خود مي‌خواست، بزند دل به اشتباهي سخت، گرچه او شك نداشت مي‌ريزند، عاقبت مردم آبرويش را، حال و روزش عجيب و درهم بود، مقصد خويش را نمي‌دانست. بي ‌هدف دور خويش مي‌چرخيد، بي‌ هدف باز جستجويش را.