بارتلمي داستان‌هاي خود را به شيوه‌اي غيرقراردادي، بخش‌بندي مي‌كند ولي داستان‌ها به شيوه‌اي قراردادي به يگانگي دست پيدا مي‌كنند: با يگانگي فردي هر بخش، با نظمي كه پيش و پس نمي‌شود، با «هم‌بهسازي» بخش‌ها، با تكرار مفهوم‌هاي درون‌مايه‌اي كليدي و با چاره‌انديشي‌هايي كه به صورت پايان‌هايي كامياب درمي‌آيند، هر بخش به بخش بعدي رهنمون مي‌شود و پايان را محتمل و ضروري مي‌كند.