مهر هفتم جاه‌طلبانه‌ترين فيلم برگمان است و از اين لحاظ كه استعاره شواليه‌اي است كه بيهوده با مرگ دست و پنجه نرم مي‌كند، به نحوي «فاوست» او به شمار مي‌رود (و حتي مي‌توان گفت «فاوست دوم» اوست). به رغم فلسفه ساده‌انگارانه‌اش، بيان شعري گيرا و قدرت تصويرسازي اين فيلم شايد در سينماي سوئد بي‌همتا باشد. «توت‌فرنگي‌هاي وحشي» بر اساس سكانس‌هاي رويا (به خصوص كابوس آغاز فيلم) و رجعت به گذشته ساخته شده و علاوه بر آن كه سفري است در سوئد امروز، سفري است در زمان، در گذشته و در ناخودآگاه. پيرمردي كه به مرگ نزديك مي‌شود، به حساب توشه زندگي و ناكامي‌هايش رسيدگي مي‌كند و با كساني روبه‌رو مي‌شود كه دوستش داشتند و از خدماتش به علم ستايش مي‌كردند... اين بهترين فيلم برگمان در دهه پنجاه به شمار مي‌رود و بيش از «مهر هفتم»اش به يك تراژدي حقيقي فلسفي نزديك است.