من و پدر و مادرم با ماشين تا محل خاكسپاري ميك رفتيم. در طول راه يك كلمه هم حرف نزديم. من عقب نشسته بودم و حواسم بود كه از خط فرضي وسط صندلي، كه هميشه طرف من را از طرف ميك جدا مي‌كرد، رد نشوم... دستم را جلو بردم و به موهاي مادرم كشيدم. او يك دستش را روي دست من گذاشت و با دست ديگرش دست بابا را گرفت... مثل يك زنجير خانوادگي... با يك حلقه گمشده.