پژوهش حاضر هر چند كه در مقام رد نظريه شيوه توليد آسيايي و نظريات ملهم از آن همچون نظريه استبداد ايراني نيست بلكه به دنبال طرح مساله جديدي پيش روي صاحبنظران و خوانندگان تاريخ اجتماعي و سياسي ايران مي‌باشد. از اين روي كه قصد دارد بگويد در دوره قاجار بين طبقه سياسي و طبقه اقتصادي تا زماني كه رابطه دوجانبه قدرت و پول حاكم بود همبستگي منافع نقش مهمي داشت. اما زماني كه سيستم سياسي كانال ديگري را براي تامين پول خود پيدا كرد به لحاظ اقتصادي به طبقه تجار بي‌نياز شد.