دريغا، دريغا، نديديم. كه دستي در اين آسمان‌ها، چه بر لوح پيشاني ما نوشته‌ست! دريغا، در آن قصه‌ها و غزل‌ها نخوانديم، كه آب و گل عشق، با غم سرشته‌ست! فريب و فسون جهان را. تو كر بودي اي دوست، من كور بودم...!