رضا بر‌ا‌‌هني خطاب به پروا‌نه‌ها را، كه گزينه‌اي است از شعر‌هاي69 تا اوايل 73 او، مهم‌ترين مجموعه‌ي شعر خود مي‌داند. حركت از شعر تك‌وزني به سوي ا‌وزان مركب و تركيبي و چند صدايي، رهايي تدريجي از استبداد نحوه‌ي زبان و حركت به سوي آفريدن همه‌ي اركان زبان در يك شعر- با نتي كه نه عرض كلاسيك و نيمايي، بلكه ذ‌‌هن خواننده بايد براي شعر پيدا كند، آزاد كردن شعر از قيد تصوير، مفهوم، احساس و وزن خارج از سا‌ختار شعر و ارجاع‌ناپذير كردن شعر به اجزاي بيرون از شعر، به صورتي كه شعر موضوع اصلي خود، يعني زبان و زبانيت خود را، به رخ بكشد، از ويژگي‌هاي اساسي تعدا‌د زيادي از شعر‌هاي اين كتاب است. در مقاله‌ي نظري ضميمه‌ي كتاب، چرا من ديگر شاعر نيمايي نيستم، برا‌هني ضمن برشمردن تضاد‌‌هاي حاكم بر نظريه‌پردازي نيما و شاملو و شعر‌هاي اينان، در برابر نظريه و شعر‌هاي آنان و آراي شاعران ديگر و شعر‌هاشان، نظريه‌ي جديدي را مطرح مي‌كند كه به زعم ا‌و، شعر فارسي با تكيه‌ بر آن، مي‌تواند خود را از بن‌بست شعر كهن و شعر نيمايي و شعر سپيد نجات دهد. شايد اين نظريه بحث‌انگيز‌ترين حرف برا‌‌هني در فارسي باشد.