امروز تنها با درنظر داشتن تصوير گرترود بل به عنوان مديري شايسته و خستگي‌ناپذير و «خالق کشوري جديد» مي‌توانيم خصوصياتي را که تصويرهايي از ايران او را به صورت اثري چنين دل‌پذير درآورده است، به‌طور کامل درک کنيم. اين صفحات ما را به دوران جواني او بازمي‌گرداند و از او، چهره‌اي بي‌غم، شاد و صميمي نشان مي‌دهند که در عين شادمانگي، از کشفي تازه قلم بر کاغذ مي‌نهد و همان چيزي را به وجود مي‌آورد که خودش به‌درستي آن‌ها را طرح‌هاي کوچک رنگارنگ از کشور نقاشي‌هاي مينياتور ناميده است. ايراني که او شناخت، سرزميني تيره‌روز بود؛ کشوري که گويي محکوم به نابودشدن در چنگال حکومت استبدادي منحطي بود. او همه‌ بيهودگي‌هاي رقت‌انگيز و ضعف‌هاي تأثرآور آن را درک مي‌کرد و با اين‌حال، از ايران به‌عنوان سرزميني با گذشته‌اي قهرمانانه و از ايرانيان به‌عنوان مردمي مهربان و مهمان‌نواز و هوشمند، ديدگاهي واقع‌بينانه داشت.