شعرْ جهان نيست. حتي صفح? اول جهان هم نيست. اما شعر مي‌خواهد گل بدهد، مثل گل. دانشش به همين اندازه است. مي‌خواهد خود را بگشايد، مانند درِ معبد کوچکي، که بتواني به درون آن قدم بگذاري، خنک شوي و نفسي تازه کني، کمتر خودت باشي و بيشتر بخشي از همه‌چيز شوي.