مهرباني‌اش به ماه مي‌مانَد اگر بشود مهرباني‌اش ناميد درک‌کردني نيست و حسي يکسان براي همه صحنه‌اي‌ست غم من نگاشته‌شده روي ديوار دراز کشيده‌ام چون تکه‌سنگي زير درختي شکسته خوب مي‌شود رنج قلبم با فريادي به گوش پرنده‌اي که مي‌گذرد اما من احمق هستم وُ لال در برابر کرامت انساني.