كارل اشميت را هم هابز دوران جديد و هم پدرخوانده‌ي فلسفي نازيسم ناميده‌اند. اما چه چيزي باعث شد كه او يكي از سرآمدان نظريه‌پردازي سياسي و حقوقي در قرن بيستم باشد؟ پاسخ را بايد در قدرت او در سخنوري و استدلال، آن هم در دفاع يا رد مواضع سياسي مختلف يافت كه گاهي در دوره‌هاي مختلف تغيير مي‌كرد. كسي كه رمانتيسم سياسي را مي‌خواند، هرگز نمي‌تواند تاثير و قدرت استدلال وي را ناديده بگيرد. اين كتاب او پژوهشي تاريخي است كه همچون ديگر آثار مهم اشميت، نقد سياسي بنياديني را عرضه كرده است. وي در اين اثر، از مفهومي از عمل سياسي دفاع مي‌كند كه استوار است بر مفاهيم خير و شر، عدالت و بي‌عدالتي و حمله به انفعال سياسي كه معلول تجربه‌ي رمانتيسيسم سياسي است.