نامه‌هاي احمد قاسمي عضو كميته مركزي حزب توده ايران به همسرش اعظم صارمي: نامه‌هاي احمد قاسمي به همسرش اعظم صارمي در تاريخ سياسي ايران در نوع خود يگانه است. اين نامه‌ها بيان‌گر اميد و آرزو، رنج و اندوه، و عشق بي‌پايان مردي به همسرش است كه روزگاري در شكل بخشيدن به جريان چپ ايران نقشي انكارناپذير داشته است. احمد قاسمي از نام‌آوران حزب توده ايران بود. او با عضويت در هيئت تحريريه نامه رهبر، ارگان مركزي آن حزب، جايگاه ويژه‌اي در دستگاه تبليغاتي حزب داشت. اين جايگاه با عضويت‌اش در كميسيون تفتيش و بعدها در كميته مركزي حزب توده ايران توان او را در شكل‌بخشيدن بر سياست‌هاي حزب دوچندان مي‌كرد.... قاسمي پس از سياست استالين‌زدايي خروشچف در كنگره بيستم حزب كمونيست شوروي در سال 1956 به انتقاد از آن سياست پرداخت. او با رشد اختلافات ميان چين و شوروي به نقد سياست حاكم بر حزب كمونيست شوروي دست زد و به مخالفت با آن‌چه از سوي حزب كمونيست چين رويزيونيسم خروشچفي ناميده مي‌شد برخاست.... قاسمي در بهمن 1352، هنگامي كه 58 سال داشت به سكته قلبي در مونيخ درگذشت. اكنون با گذشت پس از 45 سال از مرگ او، انتشار اين نامه‌ها نور تازه‌اي بر زندگي سياسي و شخصيت فردي‌اش مي‌افكند. او در اين نامه‌ها نه تنها مسائل سياسي را با همسرش كه روزگاري عضو رهبري سازمان زنان حزب توده بود در ميان مي‌گذارد و در هر عرصه‌اي با او به بحث و گفتگو مي‌پردازد، بلكه با بي‌پروايي شگفت‌انگيزي احساسات‌اش را نسبت به همسرش در جزيي‌ترين زوايا آشكارا بر روي كاغذ مي‌آورد. چنين راه و رسمي به ويژه در فرهنگ سياسي ما بي‌مانند است و دريچه‌اي مي‌گشايد كه مي‌توان در پرتو آن به شناخت بهتري از ديدگاه‌هاي او و جهاني كه در آن مي‌زيست دست يافت. نگارش اين نامه‌ها كه پيش از دستگيري قاسمي در بهمن 1327 آغاز شده بود، در زندان قصر و سپس با وقفه‌اي در دوران مهاجرت به شوروي، آلمان شرقي و غرب ادامه يافت. از مقدمه كتاب