براي لارس فون‌ تري‌يه،تلاش در راستاي رسيدن به اصالت در هنر سينما عبارت است از كشف و به كارگيري ظرفيت و قابليت اين فرم هنري براي دستيابي به ابزاري براي فرار از تسلط ارزش‌هاي فرهنگ بورژوايي و عادت و ابتذال زندگي روزمره: «وقتي فرد در زندگي واقعي در معرض تهديدهاي متعدد قرار مي‌گيرد، بايد دست به خلق نوعي زندگي و هستي خيالي بزند، زيرا در اين زندگي خيالي مي‌توانيد چيزهايي را مهار كنيد كه در زندگي واقعي هيچ كنترلي روي‌شان نداريد.» لارس فون ‌تري‌يه تنها به دنبال كسب نام و اعتبار نيست و آثارش عميقا ريشه در جست‌وجوي حس صادقانه‌اي از خويشتن خود دارند كه زير روكش نازك عصبي‌كننده و برانگيزاننده‌اي پنهان شده است و در نگاه نخست تصوير كاريكاتورگونه‌اي از حساسيت هنري‌اش به نمايش مي‌گذارد.