شعرهاي ترانه‌هاي عناصر واقعا مثل شيشه شفاف‌اند، و مثل راحت‌الحلقوم از گلو پايين مي‌روند... حتي منتقداني كه تا آن زمان نرودا را، عمدتا به خاطر عقايد سياسي‌اش، نكوهش مي‌كردند، بعد از انتشار اين اشعار ديگر مجبور شدند به احترام او كلاه از سر بردارند. آخر چگونه مي‌شود به شاعري كه مي‌تواند راجع به چيزهاي پيش‌ پا افتاده‌اي مثل پياز، هندوانه، نمك يا جوراب شعر بگويد، آن هم در اين حد زيبايي و شكوه، حسي جز تحسين داشت؟ و يا در برابر شاعري كه ترانه‌هاي فوق‌العاده فاخر «تماشاي پرندگان»، «طوفان»، «پرنده زعفراني رنگ» و تنبلي را نوشته است، جز سكوت تؤام با خوف چه كار ديگري مي‌توان كرد؟