شاعران سمبوليست بحران‌هاي جامعه مدرن را به منزله تناقضات دروني شعر تجربه مي‌كردند. اين امر، حقيقتي بس مهم را آشكار مي‌سازد: در عصر جديد، مدرنيسم تنها شكل حقيقي رئاليسم است. در ك اين نكته براساس مقولات تجريدي و دوگانگي‌هايي چون «هنر متعهد» در برابر «هنر ناب» ممكن نيست، بلكه برعكس، بايد آن‌ها را به منزله قطب‌هاي متضاد كليتي واحد در نظر گرفت كه همزمان خود و ديگري را نفي مي‌كنند. نزاع ميان «هنر متعهد» و «هنر ناب» كه تا به امروز نيز ادامه يافته است، خود به اندازه كافي گوياست...