بودن با دوربين: کاوه گلستان، زندگي، آثار و مرگ پرتره‌اي از زندگي و جهان حرفه‌اي کاوه گلستان است که در عين ايجاز تصويري کامل از يکي از برجسته‌ترين عکاسان مستند ايران به دست مي‌دهد؛ عکاسي که نامش با ثبت صادقانه و بي‌واسطه جامعه ايران در دهه‌هاي چهل و پنجاه، انقلاب، جنگ ايران و عراق و بحران‌هاي انساني گره خورده است. حبيبه جعفريان در اين کتاب با تکيه بر گفت‌وگوها، اسناد و عکس‌هاي کمتر ديده‌شده، مي‌کوشد تصويري فراتر از شهرت حرفه‌اي کاوه گلستان ترسيم کند. «آن‌هايي که او را ديده‌اند يا مي‌شناخته‌اند اولين چيزي که از او يادشان است شدت و حرارت اوست که ‌نمي‌شد کنارش خيلي دوام آورد چون وقتي کنار او بودي مجبور بودي پا‌به‌پايش کار کني، بدوي و زندگي کني». کتاب از خلال گفت‌وگو‌ با اعضاي خانواده و نزديکان کاوه، از جمله فخري گلستان، ليلي گلستان، هنگامه گلستان، بهمن جلالي، پيمان هوشمندزاده شيوه کار و نگاه او به عکاسي و جهان را نشان مي‌دهد و روشن مي‌کند که دوربين براي او نه تنها ابزار ثبت تصوير بلکه شيوه‌اي براي زيستن و مواجهه با جهان به شمار مي‌رود. عکاسي که مي‌خواهد در عکس‌ها و آثارش حقيقت رنج، جداافتادگي، طردشدگي، فلاکت، فقر و خشونت را به تصوير بکشد و از طريق تصوير ديگران را با خودش همراه کند تا چشم‌هايشان را بر حقيقت باز کنند.