«ليمو ليمو ليمو ليمو ليمو» نوشته‌ي سم استينر نمايشنامه‌اي معاصر، فشرده و به‌شدت ايده‌محور است که نخستين‌بار در سال 2015 روي صحنه رفت و به‌سرعت به يکي از آثار شاخص تئاتر جوان بريتانيا بدل شد. اين نمايشنامه‌ي دو‌نفره، که در قالب نسخه‌هاي مختلف از جمله چاپ اوليه و نسخه‌ي بازبيني‌شده‌ي وست اند در سال 2023 منتشر شده، با اتکا به يک فرضيه‌ي ساده اما راديکال، نسبت ميان زبان، قدرت و صميميت انساني را به چالش مي‌کشد. استينر در نخستين اثر خود، به‌جاي جهان‌سازي پرجزئيات، بر يک ايده‌ي مرکزي تمرکز مي‌کند و تمام بار درام را بر پيامدهاي انساني آن مي‌نشاند. نمايشنامه در آينده‌اي نزديک مي‌گذرد؛ جايي که دولت قانوني موسوم به «قانون سکوت» تصويب کرده و شهروندان را به استفاده از تنها 140 کلمه در روز چه گفتاري و چه نوشتاري محدود کرده است. اين محدوديت زباني، نه به‌عنوان پس‌زمينه‌اي دور، بلکه به‌عنوان نيرويي فعال، تمام مناسبات روزمره را دگرگون مي‌کند. روايت بر رابطه‌ي ميان دو شخصيت متمرکز است: برنادت، وکيلي جاه‌طلب و عمل‌گرا، و اليور، موسيقيداني آرام و منتقد. آشنايي آن‌ها در جهاني «پيش از محدوديت» شکل مي‌گيرد، اما ساختار غيرخطي نمايشنامه، پيوسته ميان گذشته و اکنون جابه‌جا مي‌شود و به مخاطب امکان مي‌دهد فروپاشي تدريجي ارتباط را در سايه‌ي کنترل زباني دنبال کند. مسير روايت، نه بر حادثه‌هاي بيروني، بلکه بر تنش‌هاي کوچک، مکث‌ها و سوءتفاهم‌ها بنا شده است. محدوديت کلمات، اختلاف‌هاي شخصيتي را برجسته‌تر مي‌کند: برنادت، که زبان را ابزاري روزمره مي‌بيند، سهميه‌ي خود را سريع از دست مي‌دهد، در حالي که اليور مي‌کوشد هر کلمه را به کنشي معنادار بدل کند و در برابر قانون مقاومت نمادين نشان دهد. اين ناهم‌زماني زباني، به شکافي عاطفي مي‌انجامد که به‌تدريج رابطه را فرسوده مي‌کند. نمايشنامه با حذف ديالوگ‌هاي زائد، نشان مي‌دهد که چگونه سياست مي‌تواند مستقيما به حريم خصوصي نفوذ کند. در سطح مضموني، «ليمو ليمو ليمو ليمو ليمو» تأملي روشن بر آزادي بيان و شکنندگي آن است. قانون محدودکننده‌ي زبان، استعاره‌اي شفاف از سانسور، نظارت و فرسايش تدريجي حقوق مدني است؛ اما استينر از خطابه‌ي مستقيم سياسي پرهيز مي‌کند و پيامدهاي اين کنترل را در مقياس يک رابطه‌ي عاشقانه مي‌سنجد. بدين‌سان، سياست از امر انتزاعي به تجربه‌اي عاطفي و ملموس بدل مي‌شود. هم‌زمان، نمايشنامه به آسيب‌پذيري روابط انساني مي‌پردازد و نشان مي‌دهد که بسياري از پيوندها نه با فرياد، بلکه با ناگفته‌ها از هم مي‌پاشند. از نظر فرمي، اثر بر ايجاز، سکوت و جايگزين‌هاي زباني متکي است. اعداد، حرکات بدن، تماس چشمي و موسيقي، نقش زبان را بر عهده مي‌گيرند و اين جابه‌جايي، هم امکان صميميت تازه را مي‌گشايد و هم مرزهاي بيگانگي را برجسته مي‌کند. همين سادگي صحنه‌پردازي و تمرکز بر بازيگري، نمايشنامه را براي اجرا در فضاهاي گوناگون از تئاترهاي دانشجويي تا صحنه‌هاي حرفه‌اي وست اند مناسب ساخته است. در جمع‌بندي، «ليمو ليمو ليمو ليمو ليمو» نمايشي است درباره‌ي ارزش هر کلمه و هزينه‌ي از‌دست‌دادن آن. استينر با پيوندزدن عاشقانه‌اي صميمي به جهاني پادآرمان‌شهري، نشان مي‌دهد که آزادي بيان نه شعاري انتزاعي، بلکه شرط امکان ارتباط انساني است. اهميت و ماندگاري اين اثر در آن است که مخاطب را وادار مي‌کند به سکوت‌ها، حذف‌ها و چيزهايي بينديشد که در زندگي روزمره، پيش از آنکه ممنوع شوند، ناديده گرفته مي‌شوند.