در مقاله‌نويسي ادبي روش‌هاي مختلفي وجود دارد. در مَثَل، عده‌اي فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده‌اي به تحقيق در آن‌ها. روش کاميار عابدي (متولد 1347) تلفيق نقد و تحقيق بوده است. او کوشيده است تا ديدگاه‌هاي انتقادي را در کنار تحقيق به پيش بَرَد. علاوه‌براين، وي در بخشي از نوشته‌هاي خود به شناخت و تحليل مجموعه آثار يک شاعر و اديب پرداخته است. مي‌توان اين نوع مقاله‌نويسي را «چهره‌پژوهي» ناميد. در مجموعه حاضر بيست‌وپنج چهره‌پژوهي به قلم اين پژوهشگر و منتقد ادبي درباره شاعران و اديبان ايران از دوره بيداري تا عصر ما گردآوري شده است. اين مقاله‌ها هم درباره کساني است که شناخته و هم کساني که کمتر شناخته شده‌اند يا شايد گاه ناشناخته مانده‌اند. اما ويژگي مشترک اين شاعران و اديبان اين است که آنان، اغلب، کم يا زياد به نوآوري انديشيده‌اند: اسماعيل شاهرودي، سياوش کسرايي، مفتون اميني، اميرهوشنگ ابتهاج، بيژن جلالي، مهدي اخوان‌ثالث، سهراب سپهري، کريم امامي، فروغ فرخزاد، محمود کيانوش، هوشنگ گلشيري، ميمنت ميرصادقي، احمدرضا احمدي، م.ع. سپانلو، عباس کيارستمي، قاسم هاشمي‌نژاد، هوشنگ آزادي‌ور، محمدعلي بهمني، هوشنگ صهبا، محمد مختاري، خسرو گلسرخي، سيروس مُشفقي، محمد بياباني، حسين منزوي، حسن عاليزاده.