در مقاله‌نويسي ادبي روش‌هاي مختلفي وجود دارد. در مَثَل، عده‌اي فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده‌اي به تحقيق در آن‌ها. روش کاميار عابدي (متولد 1347) تلفيق نقد و تحقيق بوده است. او کوشيده است تا ديدگاه‌هاي انتقادي را در کنار تحقيق به پيش بَرَد. علاوه‌براين، وي در بخشي از نوشته‌هاي خود به شناخت و تحليل مجموعه آثار يک شاعر و اديب پرداخته است. مي‌توان اين نوع مقاله‌نويسي را «چهره‌پژوهي» ناميد. در مجموعه حاضر بيست‌وپنج چهره‌پژوهي به قلم اين پژوهشگر و منتقد ادبي درباره شاعران و اديبان ايران از دوره بيداري تا عصر ما گردآوري شده است. اين مقاله‌ها هم درباره کساني است که شناخته و هم کساني که کمتر شناخته شده‌اند يا شايد گاه ناشناخته مانده‌اند. اما ويژگي مشترک اين شاعران و اديبان اين است که آنان، اغلب، در مجموعه سنت، کم يا زياد به نوآوري انديشيده‌اند: وقار شيرازي، کارل هرمان اِتِه، خسروي کرمانشاهي، شِبلي نُعماني، ادوارد براون، ذُکاءالملک فروغي، صافي تبريزي، احمد بهمنيار، يان ريپکا، علي دشتي، حسين کوهي کرماني، رشيدياسمي، يحيي آرين‌پور، محمدحسين شهريار، علي‌اصغر حريري، عبدالحسين سپنتا، صادق سرمد، رهي معيّري، پرويز ناتل‌خانلري، زين‌العابدين مؤتمن، احمد سميعي گيلاني، حسن شهباز، محمدعلي اسلامي ندوشن، رحمت موسوي، حسين آهي.