من تنهايم دنبال رنج کشوري هستم که مرا آواره کرد صداي فيروز با من روبه‌رو مي‏شود مانند شمشير : «روزي به محل? خودمان برمي‏گرديم» من تنهايم، مانند قطارهاي قديمي سفر مي‏کنم همراهِ همه سرزمين‏ها براي سرزميني که روزي مال ما خواهد شد، و روزي که تنها به خانه مي‏آيم جيبم را مي‏گردم حافظه کودکي‌ام را مي‏گردم زير تخت را بالاي غروب را و ميان چمدان‌ها را و ميان سوراخ‏هاي جوراب را جست‌وجو مي‏کنم: نديدي کشور من کجا گم شد؟!