| او نمرد. نه، او ادامه داد، درست مثل همه که ادامه مي‌دهند. نه آغازي هست و نه پاياني. فقط جنگ است. حتي اينجا در اين اتوبوس که تلق‌وتولوق‌کنان در دل شب پيش مي‌رود. | پروانه‌هاي سياه روايتي است گيرا و شاعرانه از دوران محاصره سارايوو در سال 1992. زورا هنرمند و استاد دانشگاهي است که در جريان ناآرامي‌هاي شهر همسر و مادرش را به انگلستان مي‌فرستد و به اميد آنکه اين درگيري‌هاي موقتي به‌زودي به پايان برسند در سارايوو مي‌ماند. اما طولاني شدن محاصره شهر را به آشوب مي‌کشد و او ناچار است از خاطراتش، از دوستان و همسايه‌ها، و البته از نيروي ماندگار هنر و تخيلش پشتوانه‌اي براي مقاومت بسازد. | پريسيلا موريس در اولين کتابش، که برنده جوايز ادبي متنوعي شده، با تکيه بر زندگي واقعي و روايت‌هاي خانوادگي از شجاعت بي‌قيل‌وقال کساني مي‌نويسد که خانه‌شان را رها نمي‌کنند، از لطف و زيبايي‌ شکننده زندگي که حتي در بحبوحه جنگ هم به قوت خودش باقي مي‌ماند. کتاب از يک سو حکم نامه‌اي عاشقانه و پراميد به شهري جنگ‌زده را دارد و هم‌زمان تأملي است بر نقش و جايگاه هنر در زمانه بحران و مواجهه با فقدان. | سارايووي اين کتاب با چنان ظرافت و روشني‌اي به تصوير درآمده که ياد قاهره نجيب محفوظ مي‌افتيم... پروانه‌هاي سياه اثري ادبي است که هول و وحشت و خشونت را به نيرويي حيات‌بخش بدل مي‌کند. نقد کتاب نيويورک تايمز