بلاتار پس از پایان

بلاتار، پس از پایان، تنها اثر ژاک رانسیر، فیلسوف معاصر فرانسوی و شیفته ادبیات و سینماست که نام یک فیلم‌ساز زینت‌بخش آن شده است. رانسیر در این اثر به دور از آثار مشابهی که در نگاهی تاریخ‌نگارانه سیر تحول سینمای فیلم‌سازی خاص را به بررسی می‌نشینند، با استناد به ایده‌هایی پراکنده از آثار بلاتار ـ به قول سوزان سانتاگ، یکی از نجات‌دهندگان سینمای نوین ـ نقبی می‌زند به هزارتوی اندیشه‌های سیاسی و جامعه‌شناختی و هستی‌شناختی این کارگردان مجارستانی، تا جهانی تازه بنا کند از نگاه این سینماگر به دنیای ما آدم‌ها. رانسیر در این جا با دنیای بلاتار سر و کار دارد نه با فیلمی خاص؛ دنیای که در آن باران حاکم است، سوز باد و سرما را روی گونه‌ها می‌شود حس کرد، آدم‌ها متاثر از جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند، منزوی‌اند و گوشه‌گیر و شاید بهت‌زده؛ دنیای که در آن همه‌چیز رو به سوی سکون دارد و سکوت و فراموشی و خاموشی.