ریسمانی که نگه‌مان داشت

دیوید جوی، نویسنده ی آمریکایی متولد 1983، تصویرگر فضای تیره و تار روابط آدم های شکست خورده است، کسانی که علی رغم زندگی در طبیعتی زیبا و الهام بخش، درگیر روابط خشن و تراژدی های شخصی خود هستند. آدم هایی تنها که گذشته ی ناآرامششان سایه به سایه در تعقیب آن هاست و مجال لحظه ای زندگی آرام را از آنها می گیرد.او سال 2019، با رمان جایی که همه ی نورها می روند نظر منتقدان ادبیات را به خود جلب کرد و نامزد جایزه ادگار برای رمان اول شد، تریلری گیرا و جذاب درباره ی دنیای موارد مخدر که هم زمان علاقه مندان به داستان های حادثه ای و مخاطبان جدی ادبیات را جذب کرد. جوی با رمان همه ی وزن جهان (2017) به مطرح ترین نویسنده ی نسل نو آمریکا بدل شد و با رمان ریسمانی که نگه مان داشت (2018) جایزه ی کتاب سیبا را به خود اختصاص داد. این کتاب داستان مردی را روایت می کند که به دنبال شکار غیرقانونی گوزنی غول پیکر به جنگل های تیره قدم می گذارد اما نمی داند تیری که شلیک می کند به جای سیر کردن شکم و پرکردن یخچال خالی اش به کسی اصابت می کند که برای دزدیدن جنسینگ های همسایه به آنجا آمده است. او ناخواسته یکی از افراد خانواده ای را می کشد که به خشونت و انتقام گیری معروف اند.قبل از همه چیز پوتین چپ کارول برور بود که از خاک بیرون آمد. کالوین با دیدنش بیل را گوشه ی قبر گذاشت و روی زمین زانو زد. دستانش زخمی و خونین شده بود، اما او با نوک انگشتانش خاک ژس نرم را می کند و بیرون می ریخت. چند ساعتی بود که صدای برخورد بیل با زمین و پرتاپ کپه های خاک به بیرون از قبر شنیده می شد، اما حالا دیگر سکوت برقرار بود. کالوین سایه ای را که پشت سرش بالا می آمد دید.بوی گندیدگی آمیخته با خاک می آمد، ولی به قدری نبود که انتظارش را داشتند. پوتین و پای کارول برور از خاک بیرون آمد.»