گل بی‌منت بارون (تفسیری از شخصیت و شاعرانگی حسین پناهی)

پناهی گل بی‌منت بارون است، از این جهت که خود قبل از ریزش باران از زمین خشک و محکم سر برآورد. او از این رویش واژه‌هایی ساخت و به سمت تمام بشریت پرتاب کرد. گیرنده هر کس باشد با بهت و حیرانی از جا برمی‌خیزد و چهار چشمی به جهان مقابلش می‌نگرد. شاید تنها سودی که نصیبش شود این باشد که می‌داند دیگر خواب نیست. نگرنده و جوینده قطعا همانند خود او اعتراف به یک نمی‌دانم بزرگ خواهد کرد. ”نخواه که بدانی در صندوقچه چه پنهان کرده‌اند و نخواهی دانست.” توصیه می‌کنیم اگر آرامش و خواب و خیال راحت می‌خواهید آثار ایشان را نخوانید...