گريه امانم را بريده‌ بود، قطره‌هاي اشك بي‌محابا بر گونه‌هايم مي‌غلتيدند و روان مي‌شدند. آسمان را نگاه كردم، كم‌كم سپيده صبح مي‌دميد و من هم‌چنان بيدار بودم براي نماز از جا برخاستم، مدتي را به راز و نياز با خداي خود پرداختم خدايا نمي دانم چه سرنوشتي برايم رقم زدي اما ديدم كه چطور خنده‌ام را به گريه تبديل كردي خودم را به تو مي‌سپارم و راضي‌ام به رضاي تو.