در سنت پرفروغ و اما مستعجل ساختارگرايي ادبي، بوطيقاي نثر جايگاه يگانه‌اي دارد: هم از سويي نمونه‌ بارز تلاش نقد ادبي‌ست براي پيوستن به انقلاب ساختارگرايي كه تفكر نسل تودورف را سخت دگرگون كرده بود؛ و اين نه تنها در وام‌گيري ابزار نظري نقد از ديگر حوزه‌هاي پيشرو ساختارگرايي ( زبان‌شناسي، انسان‌شناسي، فلسفه و روان‌كاوي) بلكه نيز در برداشت‌ تازه نسبت به خودكنش نقد نمونه يافته است. هم، از سوي ديگر، علائم بي‌بست عن‌قريب اين نوع وام‌گيري چيزي نيست كه از نگاه خواننده نكته‌بين دور بماند. بعيد است تصادف صرف باشد كه از فرداي انتشار، فاصله تودورف با اين نگاه دم به دم بيش‌تر شده تا آن‌جا كه سر آخر از محافظه‌كارانه‌ترين اشكال ممكن نقد سردرآورده، و در عين حال كتاب، به اقرار مولف هنوز پراقبال‌ترين كار اوست.