كتاب حاضر حاصل پژوهشي درباره ديدگاه روشن‌فكران ايراني در ارتباط با مساله عقب‌ماندگي در ايران است. اين اثر پژوهشي سعي مي‌كند تا براي نخستين بار تاريخچه‌اي تحليلي ـ انتقادي از گفتمان عقب‌ماندگي در ايران را در طول دويست سال گذشته و در پنج مقطع تاريخي عرضه كند.