انديشه انتقادي چيزي نيست جز زباني دفرم، متكثر، منتشر و از نگاه منطق مسلط، بي‌معني و متناقض. «نوشتار زنانه» تلاش دارد سازواره‌اي (يا شايد هم ناسازواره‌اي؟) جديد از تكه‌ها و زباله‌هاي انديشه بنا كند؛ هفت پاره از هفت تصوير يا تلي از تصاوير شكسته. پاره‌هاي هفت‌گانه اين كتاب، از ميان قرائت آثار نويسندگاني ناساز و كلنجار رفتن با ايده‌هايي كه پژواك صدايشان از خلال قرون به گوش مي‌رسد، از ارتباط نوشتار زنانه باسياست، فرهنگ، كمدي، منفيت، بيگانگي و... مي‌گويد؛ منظومه‌‌اي از تكه ‌پاره‌هاي نويسندگاني چون ژرژ باتاي، جيمز جويس، صادق هدايت، ويليام شكسپير، ژان آنوي، سوفوكل، خاقاني، هيسود، الن سيكسو، ژوليا كريستوا و...