علي‌رغم شرح‌هاي بي‌شماري كه درباره ادوارد هاپر نوشته شده، آثار اندكي به نقش «پنجره» به عنوان موتيف در كارهايش، توجه ويژه داشته‌اند. بسياري از نويسندگان اهميت آن را فهميده‌اند اما در بررسي عميق‌تر معاني ضمني تاريخي و نمادينش موفق نبوده‌اند. چندان عجيب نيست كه در بسياري از تفسيرها پنجره‌هاي هاپر، نوعي چشم‌چراني معنا شده باشند. [در آن دوران] اين‌ كه نقاشي، مخاطب را وا دارد تا به شكلي آزاردهنده با سطح تصوير درگير شود، مفهوم چندان بديعي نبود. نقاشان فرانسوي‌اي كه هاپر آن‌ها را مي‌ستود، به طور فزاينده، با جايگاه مخاطب و رابطه‌اش با فضاي تصوير ورمي‌رفتند. با وجود اين، هاپر در فضاي پنجره‌هاي نيويورك معاصرش، به اين مفهوم حياتي تازه و آزاردهنده داد.