سوسياليست‌ها هيچ‌گاه با امكان كودتا مواجه نشده‌اند يا از خود نپرسيده‌اند براي دفاع از خود و بي‌پروايي چه تمهيداتي بايد بينديشند. سوسياليست‌ها به نشخوار كردن شمار اندكي الگوهاي شبه ماركسيستي عادت كرده‌اند، به پس زدن ايده انقلاب «داوطلبانه»، «به اميد معجزه نشستن» و غير و غيره. اما اگر اراده مرتجعان، آنان كه قادر به داشتن دغدغه «ماركسيستي» نيستند، انقلاب را تحميل كند حزب سوسياليست چه بايد بكند؟ آيا پيروزي را بدون مقاومت به مرتجعان واگذار مي‌كند؟ و اگر مقاومت پيروز شد، اگر پرولتاريا برخاست و مرتجعان را عقب راند، حزب سوسياليست بايد چه ندايي سر بدهد؟ اين كه كارگران سلاح‌هايشان را تقديم كنند يا آن كه مبارزه را تا به انتها ادامه دهند؟ ما باور داريم اين پرسش‌ها، در اين لحظه، نه آكادميك‌اند و نه انتزاعي.