مانده بودم باقي شش ماه حبس را چه‌طور بگذرانم. آدم بي‌كار زياد فكر مي‌كند، در زندان بيشتر. فكرهاي اول شايد تنهايي در بيار باشد و حتي گاهي اميدهايي هم بدهد اما نصف شبي اين فكرها كه به ميانه مي‌رسند، سر بدسري برمي‌دارند و آدم ياد اه و تفه‌هاي زندگي‌اش مي‌افتد، ياد كارهاي كرده و نكرده، ياد آدم‌هاي بيشتر نديده، حتي بعضي مثل من خوف بي كس و كاري مي‌گرفتند؛ زنداني ديگر در زندان، زنداني توي مخ با سيم خاردارهايي خيلي بلندتر از سيم خاردارهاي زندان دستگرد.