خواباگاهي يعني آن حالتي كه از خواب بودن خود آگاه باشيم و خواب ببينيم. در حالت خواباگاهي مي‌توان با جنبه‌هاي ناشناخته شخصيت خويش؛ خواه مطلوب و خواه نامطلوب روبرو شد و بر آنها تسلط يافت؛ مي‌توان بسياري از (اگر نه تمام) كارهاي روزمره را كه پيش از انجام، در اثر باورهاي منفي شخصيتي خويش از آنها هراس داريم، در حالت خواباگاهي تمرين كنيم و عملي بودنشان را بيازمائيم و در بيداري با باور مثبت به سراغ آنها برويم. مي‌توانيم به گذشته و به آينده سفر كنيم و با شخصيت‌هاي محبوب هم‌صحبت شويم. اين كه چنين چيزي بتواند واقعيت داشته‌باشد موضوع بحثي ديرينه بوده‌است.